Ho’oponopono: Vier zinnen, op je eigen tempo
5 minuten lezen, bijgewerkt op 30 september 2026
Kort gezegd
Ho’oponopono is een Hawaïaanse manier van vergeven. Het bekendst zijn vier zinnen, een moderne vorm: het spijt me, vergeef me alsjeblieft, dankjewel, ik houd van je. Relatiecoach Jacqueline Lammerts raadt je aan ze te zeggen met je hand op je hart, tot je rustig en warm wordt. Je zegt ze voor jezelf, niet tegen wie jou pijn deed.
Misschien heeft iemand je gezegd dat je moet vergeven. Of je zegt het tegen jezelf, omdat je er klaar mee wilt zijn.
In mijn podcast hoor je wat ik leerde, nadat ik als kind dom was genoemd. Meer over voelen en loslaten lees je bij emoties en heling.
Als kind dom genoemd, en wat ik daarna leerde
YouTube laadt pas als je op afspelen drukt.
Wat is ho’oponopono?
Ho’oponopono is een Hawaïaans woord voor rechtzetten: iets weer goed maken. Het kleine woord pono erin betekent goed, zoals het hoort. In het Hawaïaans schrijf je het met een ‘okina, een teken voor een korte stemstop: ho‘oponopono.
De meeste mensen kennen het als vier korte zinnen waarmee je vergeeft. Het staat ook in mijn boek Volg je hart, bij vergeven. Het gaat daarbij minder om die ander, en meer om de pijn die jij nog voelt.
Een eend schudt het water van zijn veren en zwemt verder. Wij mensen dragen onze pijn soms jarenlang met ons mee.
Ho’oponopono is geen manier om pijn snel weg te werken. Het nodigt je uit om er even bij te blijven, zacht voor jezelf. Het gaat van je hoofd naar je hart: niet begrijpen, maar voelen.
Waar komen de vier zinnen vandaan?
Niet uit de oude Hawaïaanse traditie zelf. Ze zijn veel jonger. In die traditie was ho’oponopono iets van de hele familie.
Liep het mis tussen familieleden, dan kwamen ze samen, onder leiding van een oudere. Ze baden, praatten, zwegen soms even, spraken hun spijt uit en vergaven elkaar. Aan het eind lieten ze elkaar los, sloten ze het verleden af en aten ze samen.
In 1976 maakte de Hawaïaanse Morrnah Simeona er een vorm van die je in je eentje kunt doen. Een mantra zat daar niet in.
De vier zinnen kwamen pas later. Ze werden bekend door het boek Zero Limits uit 2007, van Ihaleakala Hew Len en de schrijver Joe Vitale.
Mary Kawena Pukui, een Hawaïaanse die de traditie beschreef, maakte zich zorgen dat zulke begrippen misbruikt of verkeerd begrepen zouden worden. Daarom zeg ik het eerlijk: wat ik hier deel, zijn die vier zinnen op mijn manier, niet de Hawaïaanse traditie zelf.
Door te vergeven laat je niet alleen de ander los, maar vooral jezelf vrij.
Wat betekenen de vier zinnen?
Ze gaan over jou, niet over wat die ander deed. Zo lees ik ze:
- Het spijt me: ik zie dat hier pijn zit.
- Vergeef me alsjeblieft: ik hoef dit niet langer zo vast te houden.
- Dankjewel: niet voor de pijn, maar voor de ruimte die er mag komen.
- Ik houd van je: tegen jezelf, zoals je nu bent.
Welke zin is voor jou het moeilijkst om te zeggen? Daar mag je even bij stilstaan, want juist daar wil iets gezien worden.
Hoe doe je ho’oponopono?
Heel eenvoudig. Je hebt alleen jezelf nodig, en een rustig moment.
- Ga zitten en voel de vloer onder je voeten.
- Denk aan één persoon of één situatie, en neem er niet meer dan één tegelijk.
- Leg je hand op je hart en voel eerst wat er is. Die stap sla je niet over.
- Zeg de vier zinnen tegen wat je voelt, niet tegen die ander, hardop of in jezelf. Herhaal ze tot het rustig en warm wordt in je.
Wordt het niet meteen warm, dan is dat niet erg. Je hoeft hier niets te bereiken: het gaat om je aandacht.
Komt het een andere dag terug, dan zeg je ze nog eens. Wordt het je te veel, dan mag je stoppen. Voel je voeten, kijk even om je heen, en kom terug in de kamer.
Dit is de korte vorm: in mijn programma’s gaat vergeven verder, met een schrijfoefening.
Gratis
Wil je eerst even landen in jezelf, zonder dat er iets hoeft?
Luister dan naar mijn gratis meditatie Van hoofd naar hart.
Moet je vergeven wie jou pijn heeft gedaan?
Nee. Vergeven is geen opdracht, zelfs niet als anderen het van je verwachten. Het zegt niet dat het meeviel, en niet dat je terug hoeft naar wie je pijn deed. Je hoeft die ander ook niet opnieuw je vertrouwen te geven. Wel mag het vertrouwen in jezelf weer groeien.
Doet die ander je nog steeds pijn, of voel je je onveilig als die ander in de buurt is? Dan is dit niet het moment om te vergeven. Eerst kom jij. Vergeven terwijl het nog gebeurt, kan je vasthouden in wat je pijn doet. Zoek er iemand bij die je vertrouwt, of je huisarts, en ga samen na wat er nodig is om veilig te zijn.
Word je steeds weer naar die ander teruggetrokken, ook als je dat niet wilt, lees dan over trauma bonding.
In de moderne vorm zeg je de zinnen niet tegen een ander, maar in jezelf. Wat je er ook over leest: het spijt me is geen schuldbekentenis. Wat een ander jou heeft aangedaan, neem je niet op je. En die ander hoeft er geen spijt van te hebben voordat jij iets mag loslaten.
Misschien zeg je vaak sorry, ook als het niet aan jou ligt. Dat kan een oude gewoonte zijn. Vaak hoort het bij pleasen.
Hoe vergeef je, als het nog pijn doet?
Door eerst te voelen, en het vergeven niet te forceren. Soms komt het pas veel later. Soms niet. Ook dat is goed.
Wat komt er in je naar boven, als je aan die ander denkt? Boosheid, verdriet, misschien allebei. Lukt vergeven nog niet, dan is mijn raad: ga eerst terug naar je gevoel, en laat het vergeven voor wat het is.
Ik weet hoe lang zoiets kan duren. Als kind werd ik dom genoemd, en dat raakte me heel diep. Pas veel later, bij mijn scriptie, hoorde ik dat ik dyslectisch ben.
Jarenlang wilde ik bewijzen dat ik niet dom was. Dat was een hele les, en die leerde ik niet op één dag. Nu kan ik er smakelijk om lachen, en ben ik dankbaar voor wat het me leerde. Maar voor de pijn zelf hoeft niemand dankbaar te zijn, jij ook niet.
In de Hawaïaanse traditie werkte een familie ook laag voor laag, niet alles tegelijk. Dat mag bij jou ook. Jezelf vergeven is daarbij vaak een laag apart.
Soms blijft het terugkomen, bij steeds een ander, of in je familie. Dan heeft het jou iets te vertellen, en daarover gaat mijn stuk over patronen doorbreken.
Die knoop ontwar je makkelijker samen, lieverd.
Wil je dat ik met je meekijk? In een gratis gesprek van twintig minuten zoeken we samen wat er bij jou nog knelt.
Jacqueline
Relatiecoach en auteur, op de Veluwe en online. Twintig jaar praktijk, drie boeken. Over mij
Ervaringen van cliënten
Vragen over ho’oponopono
Werkt ho’oponopono echt?
Niemand kan je dat beloven, en ik doe het ook niet. Over ho’oponopono zelf is nog nauwelijks onderzoek gedaan. Het is ook geen manier om een ander te veranderen, of om iets voor elkaar te krijgen. Het is een oefening om bij je eigen gevoel te blijven, en daar zacht mee te zijn.
In welke volgorde zeg je de vier zinnen?
Er zijn verschillende volgordes in omloop, en dat maakt niet zoveel uit. Je komt ze ook tegen als: het spijt me, vergeef me, ik hou van je, dank je wel. In mijn boek Volg je hart staan ze zo: het spijt me, vergeef me alsjeblieft, dankjewel, ik houd van je. Belangrijker dan de volgorde is dat je voelt wat je zegt.
Is vergeven hetzelfde als vergeten?
Nee. Je kunt iemand vergeven en het toch blijven weten. Dat mag ook: wat je onthoudt, helpt je om voor jezelf te zorgen. Vergeven betekent dat die pijn niet langer elke dag de baas over je is. En wanneer dat is, bepaal jij, niet een ander.
Hoe vaak zeg je de vier zinnen?
Zo vaak als het je goed doet: er is geen vast aantal, en je hoeft niet te tellen. Online zie je soms vaste aantallen, maar die zijn niet nodig. Let liever op wat je voelt. Soms word je na een paar keer al rustiger, soms blijft het nog even onrustig. Allebei is goed.
Neem contact op
Plan een gratis gesprek
Twintig minuten, via WhatsApp of telefoon. Je spreekt mij, geen assistent, en je beslist daarna zelf.
Lees verder
- Het themaEmoties loslaten en verwerken: eerst voelen, dan laten gaan
- RelatiesStoppen met pleasen: waarom zeg je ja als je nee bedoelt?4 minuten lezen
- NarcismeHerstel na een narcistische relatie: vind jezelf terug4 minuten lezen
- RelatiesPatronen doorbreken: steeds weer in dezelfde situatie?4 minuten lezen
