
Basisangst nr. 5: angst om te leven
3 minuten lezen, geschreven op 7 oktober 2021, bijgewerkt op 2 oktober 2026
Overleef je, of leef je?
Hoe graag willen mensen nu écht leven? Je eerste antwoord zou zijn: heel graag, toch?
Kijk je dieper, dan zie je de diep ingesleten patronen en overtuigingen waarmee mensen overleven, in angst voor het leven. Ze ervaren zoveel angst dat ze hun hart niet kunnen volgen. Velen hebben zelfs helemaal geen contact meer met hun hart en hun verlangen. Ze overleven in hun hoofd, vol angst en beperkende gedachten. En ze denken zelfs dat dát hen gelukkig maakt.
Vaak is er eerst een ingrijpende gebeurtenis nodig, zoals een scheiding, een verlies of een ziekte, voordat ze weer contact krijgen met hun hart. Daarna komt er vaak iets op gang. Ze ontdekken wat ze aan het doen waren, en voelen wat er echt geleefd wil worden. Menigeen komt erachter dat hij zijn ladder tegen de verkeerde muur had gezet.
Waarom blijven we vastzitten?
Na een burn-out gaan sommige mensen, eenmaal uitgerust, in een andere functie toch weer dezelfde ladder op. Pas later zien ze dat de ladder tegen een andere muur mag. Dan nemen ze vaak een grote beslissing, en gaan ze weg uit een situatie waarin ze jarenlang vastzaten. Dat kan een baan zijn, maar net zo goed een liefdesrelatie. Ze hadden die tijd nodig om voor zichzelf te erkennen dat het zo niet meer werkt.
Anderen houden liever vast aan het oude vertrouwde, en lopen menig rondje. De redenen die ze blijven noemen, komen uit angst. Angst voor tekort, voor eenzaamheid en voor afwijzing houdt hen vast. Liever dat, dan de stoute schoenen aantrekken en het onbekende in springen. En ook dat is oké. Wie weet wat hun lessen zijn?
Wat leerde ik zelf over leven in plaats van overleven?
Als ik terugkijk op mijn leven, zie ik dat ik menig rondje heb gelopen voordat ik me bevrijdde uit situaties die niet meer het hoogst haalbare in zich hadden. Ik koos voor schijnveiligheid en schijnzekerheid buiten mezelf.
Daarnaast had ik een tik van de molen meegekregen die in het oosten van het land heerst: “Wat de boer niet kent, dat eet hij niet.” Wat je niet kent, moet je niet opzoeken. Met andere woorden: lekker in je comfortzone blijven zitten. Dát wilde ik dus niet!
Steeds weer kwam ik in situaties waarin ik niet langer voor overleven kón kiezen. Ik mocht mijn hart gaan volgen. Dat gunde ik mezelf, en mijn dochter. Er was dus werk aan de winkel.
Hoe rek je je comfortzone op?
Door keer op keer in het onbekende te springen. Alleen door dingen te doen die je nog nooit hebt gedaan, groeit je vermogen om met het onbekende om te gaan. Uiteindelijk wordt het bekend, en ligt het binnen je comfortzone. Dat oprekken gaat steeds door, als jij springt natuurlijk.
Pak eens pen en papier, en teken een cirkel. Binnen de cirkel is je comfortzone. Zet nu een kruisje net buiten de cirkel: dat is je groei, en die ligt buiten je comfortzone. Teken dan een grotere cirkel om de oude heen, mét het kruisje. Door te springen wordt ook dat stuk bekend. Zo groeien we. Wil je verder groeien, dan zet je weer een kruisje buiten de nieuwe cirkel, en spring je weer.
Zie je dat je comfortzone, daar waar jij je senang voelt, steeds groter wordt? Je krijgt een stevigheid, een vertrouwen in jezelf. Op een gegeven moment spring je niet eens meer: je loopt gewoon je pad, en rekt jezelf vanzelf op.
Na ruim dertig jaar steeds weer buiten mijn comfortzone stappen, heb ik een aardig grote zone waarin ik me senang voel. En ik heb geleerd met een open blik naar het onbekende te kijken. Je hart weet waar het sneller van gaat kloppen. Het is net als van een metershoge tokkelbaan naar beneden gaan. Geweldig! Eén ding is zeker: je voelt dat je leeft!
Herken je jezelf in deze basisangst? Ik kijk graag met je mee waar hij bij jou aan vastzit. Plan een gratis gesprek van twintig minuten.
Jacqueline

Neem contact op
Plan een gratis gesprek
Twintig minuten, via WhatsApp of e-mail. Je spreekt mij, geen assistent, en je beslist daarna zelf.





